DE VOLWASSENE IN JOU MAG NIET ZOVEEL…

Op een rustige, grijze, koude namiddag zaten we met enkele mensen samen om intuïtiever te leren werken. Dat was gezellig en leerrijk.

Eerst namen we een voorwerpje uit een doos. Daarbij lieten we ons leiden door wat ons aantrok. Eén iemand koos voor enkele gele pluimpjes. Iemand anders koos voor een pluizig, zacht vogeltje. En er werd wat bij verteld. Pluimpjes omdat er iemand uit de omgeving een ferme pluim verdient en dat we er mogen aan denken van vlugger onszelf een pluim te geven.

Een pluizig vogeltje werd gekozen omdat vele wezentjes zo aaibaar zijn en kwetsbaar en aandacht verdienen.

Daarna gingen we intuïtief tekenen/schilderen. Het verstand deed even weinig mee. Het innerlijk kind juist wel.

We tekenden met de niet-dominante hand een aantal popjes. Met wateroplosbare kleurpotloden en penselen tekenden we een paar papieren vol.

Uit de vele tekeningen kozen we één blad dat ons het meest aansprak. Misschien omwille van het meest kleurrijke, het meest beweeglijke, …We vroegen ons af of die eigenschap van toepassing was op onszelf.

Er bleef nog tijd over om helemaal intuïtief te gaan met ecoline en een waarachtig goed aquarelblad. Kleuren kiezen, druppelen en laten vloeien…meer moest dat niet zijn.

Een titel is ook altijd leuk. En het werd communicatie, verbinding en op zichzelf zijn …

Een werktekening geeft ook altijd herstelmogelijkheden. Vinden we dat er te weinig verbinding is, dan kunnen we die herstellen door lijnen en verbindingen.

Het innerlijk kind laten spelen was zeker aan de orde. Iemand zei zelfs dat haar innerlijk kind er heel veel mocht zijn omdat dan veel meer “mocht”. Als volwassene mag je niet zoveel.

De verschillende delen in jezelf gaan vaak in gesprek. Dat is dan weer voice dialogue.